i love this game's space

หลังจากห่างหายจากการ up space มานาน วันนี้ผมก็มีอารมณ์มา up space อีกครั้ง วันนี้ผมจะขอเล่าแต่เรื่องไร้สาระ ไม่พูดถึงเรื่องเรียนนะครับ

ไม่มีอะไรมาก วันนี้ว่างๆคิดถึงเพื่อนๆบาสที่มหาลัย  อยากย้อนเวลากลับไปตั้งแต่ตอนเรียนปี1 วันนี้ผมจะขอเล่าชีวิตการเล่นบาสในมหาลัยแล้วกันนะครับ ผมเริ่มเล่นบาสอย่างจริงจังตั้งแต่ ม.1 ด้วยการที่ผมเป็นคนตัวใหญ่(ตอนเด็ก) ผมก็มีโอกาสได้เข้าทีมโรงเรียนเล่นๆไปไม่ได้คิดอะไรมาก เล่นก็ไม่ได้เก่งอะไร ตัวสำรองเล่นๆไป แค่เล่นกับเพื่อนๆสนุกไปวันๆ พอมาถึง ม.5-6 ผมก็เกือบจะหยุดเล่นบาสไปเลย เนื่องด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ย้ายบ้าน บ้านไกล ไม่มีคนมารับ กลับบ้านเองก็ไม่ได้(ไม่มีรถเมย์ผ่านบ้านผมหลัง6โมงเย็น) ช่วงนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้เล่นก็ไม่ได้เล่น ยังสนุกกับชีวิตนักเรียน เล่นไร้สาระไปวันๆ

พอเข้ามหาลัยมา ผมก็เคยได้ยินแล้วแหละ ว่าบาสวิดวะ ม.ข. ซ้อมหนักมาก ผมเองก็ไม่ได้คิดจะซ้อมแบบจริงจัง เพราะไม่ได้เล่นบาสแบบจริงจังมาสักพักแล้ว ไม่ได้คิดว่าจะต้องเล่นให้ได้ คิดแค่ซ้อมๆไป ไม่ติดทีมบาสก็ไปเล่นอย่างอื่นก็ได้ ด้วยกันที่ผมเป็นเด็กขอนแก่นและเคยไปเล่นบาสที่สนามบาสที่เด็กคณะวิดวะเค้าเล่นกัน ทำให้ผมได้รู้จักรุ่นพี่วิดวะบางคนตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอม ยังจำได้ดีวันที่ไปลงชื่อกีฬา(ผมเลือกบาสกับว่ายน้ำ) ยังจำสีหน้าของรุ่นพี่บาสแต่ละคนที่มองผม มองแบบมึงไม่ไหวแน่ๆๆๆ พอเค้าประกาศว่ากีฬาแต่ละประเภทเริ่มซ้อมวันไหน กี่โมง "บาส พรุ่งนี้ ตี4ครึ่ง หน้าโรงยิม" เฮ้ย...ตี4ครึ่ง เอาจริงหรอ แล้วใครจะมาเปิดโรงยิมวะ ตี4ครึ่ง...

คืนนั้นผมนอนไม่ค่อยหลับ จริงๆคือ ตื่นเต้น พรุ่งนี้ซ้อมบาสตี4ครึ่ง เพื่อนๆเค้าจะเล่นเก่งกันมั้ย ซ้อมแบบไหน และอะไรหลายๆอย่างที่คิดในคืนนั้น ตี3.45 ผมลุกขึ้นมาอาบน้ำ แบบง่วงสุดๆ อาบน้ำ แต่งชุดบาส จริงๆพร้อมตั้งแต่ตี4.15แล้ว แต่คิดว่าใครจะบ้าไปวะ ตี4ครึ่ง ขำแล้ว ผมออกจากบ้านตี4.25 ไปถึงหน้าโรงยิม ม.ข. ตี4.35 ไม่มีคนเลย คิดในใจว่า เอาแล้วไง ไม่มีคนมา กูบ้ามาคนเดียว 5555 กลับบ้านไปนอนต่อดีมั้ย อย่างที่คิดไว้เด๊ะ ใครจะมาเปิดโรงยิมตอนตี4ครึ่ง บ้าแล้ว แต่ไหนๆก็มาแล้ว ด้วยความที่เป็น freshy เดินดูรอบๆเผื่อมีเพื่อนมารอ แล้วมองไปที่สนามบาส outdoor (พื้นปูน) ที่อยู่ไกลออกไป เออ มันเปิดไฟด้วย แล้วก็มีใครที่ไหนไม่รู้มาบ้าวิ่งรอบสนามกัน50-60คนได้ อ่ะขับรถไปดูแล้วกัน ลงไปถึง รุ่นพี่ตะโกนถามว่า "เฮ้ย คณะอะไร" ผมตอบ "วิดวะครับ"พร้อมกับมองไปเห็นพี่ที่รู้จัก ซวยแล้วไงกู มาซ้อมบาสวันแรก มาช้าไป15นาที ปกติซ้อมบาส freshy ต้องวิ่งรอบสนามคนละ1เท่ารุ่น ผมรุ่น39 มาช้า15นาที โดนไป 39+15=54รอบ เฮ้ย เยอะไปป่าว วิ่งไปเรื่อยๆแบบไม่ต้องนับอ่ะครับ เค้าครบกันเมื่อไหร่ของผมก็วิ่งต่อไปอีก 30 รอบ ด้วยการที่ไม่ได้ออกกำลังการหนักๆมานาน วิ่งไปเรื่อยๆเหนื่อย+เบื่อ วิ่งเสร็จ วิดพื้น ตัววี กระโดดแตะแป้น วิ่งเก็บเส้น ไอ้พวกที่มาซ้อมอ้วกกันเป็นแถว ส่วนผมไม่ได้กินอะไรมาอ้วกไม่ออกครับ ไอ้พวกไม่ไหวก็ขอกลับ รุ่นพี่ก็ด่าๆๆๆๆ บอกให้เดินไปบอกผู้หญิงว่าไม่ไหวแล้วจะกลับ ไม่ได้ๆครับ ผมก็ไม่ไหวเหมือนกัน แต่ให้ไปบอกผู้หญิงที่ซ้อมด้วยกันว่าไม่ไหวแล้วนี่ทำไม่ได้จริงๆ ภาพที่เห็น+ความเหนื่อยที่รู้สึกทำให้คิดในใจว่าไม่มาอีกแล้ว ซ้อมวันแรกไม่ได้จับลูกบาสเลยอ่ะ ซ้อมวิ่ง วิดพื้น ตัววี โดดแตะแป้น วิ่ง วนไปวนมาเรื่อยๆ คิดแค่ว่าขอให้ผ่านวันนี้ไปก่อน พรุ่งนี้ไม่ได้เห็นหน้ากูแน่นอน บาสวิดวะซ้อมหนักจริงๆๆๆๆๆ

แต่ไม่รู้ทำไม ผมก็ยังมาซ้อมเรื่อยๆ อู้บ้าง โดดบ้าง ตามเรื่องตามราว ผมเพิ่งได้รู้จากเพื่อนๆร่วมทีมของผมเหมือนกันว่า ต้อนซ้อมปี1 พวกมันไม่ค่อยชอบหน้าผมเท่าไหร่ เพราะผมชอบอู้ แล้วก็เหมือนเด็กเส้นนิดๆเพราะรู้จักกับรุ่นพี่หลายๆคนที่มาซ้อมให้ ตลกดีครับ ผมซ้อมแบบนั้นอยู่ประมาณ1เดือน ได้เพื่อนหลายคน ทำให้ได้รู้ว่าเราไม่ได้แน่คนเดียว คนอื่นแน่กว่าเราเยอะแยะไป ในที่สุดก็ได้ไปแข่งบาส freshyซะที สนุกดีครับ ได้ลง ได้เล่นเต็มที่ และที่สำคัญได้แชมป์ครับ เป็นแชมป์ที่ผมภูมิใจมาก เพราะผมลงมือ แรง ได้เล่น ได้ลง ได้ซ้อม ด้วยตัวผมเอง ยิ่งไปกว่านั้น ผมได้เพื่อน ได้พี่

การซ้อมบาสปี1 ทำให้ผมได้พบอะไรหลายๆอย่างในชีวิต พบหลักหลายๆอย่าง พบเพื่อน ที่เป็นเพื่อนจริงๆ เพื่อนที่คุยได้ทุกอย่าง กอดคอกันอ้วก กอดคอกันซิดอัฟ กลิ้งทับกัน ผมได้พบว่าผมรักบาส รักจริงๆ หลังจากนั้นเป็นต้นมาบาสก็เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญมากๆๆในชีวิตผมมาโดยตลอด ผมต้องไปเล่นบาสกับเพื่อนๆทุกวัน ซ้อมเสร็จก็ไปกินเหล้ากัน ตื่นมาไปเรียนแล้วเย็นก็ไปเล่นบาส เป็นแบบนี้อยู่4ปีคิดถึงชีวิตแบบนั้นจัง

อยากบอกทุกคนที่มีส่วนทำให้ผมได้พบสิ่งดีๆในชีวิต นั่นคือบาสครับ โดยเฉพาะ คุณวุฒิ อาร์ม ตุ้ย นนท์ อ๊อฟไซด์ พี่ตั้ม พี่อุ้ย น้องอาร์ท ขอบคุณครับ

มีรูปผมและเพื่อนๆที่ผมพูดได้เลยว่าผมรักพวกมัน(พวกมันอาจจะเกลียดผมก็ได้) สมัยปี1-2 วันกระเตาะ อิๆๆๆ

 

 อยากบอกคุณแม่ว่ารักมากๆ เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วนะครับ

 

รักและคิดถึง คุณพ่อ คุณแม่ และมาร์ก เสมอนะครับ

จาก blog ที่ผ่านๆมา คนที่ติดตามอ่าน blog ของผมมาตลอด จะเห็นได้ว่า ผมได้กล่าวถึงการซื้อรองเท้าบาส ที่หลายๆคนมองว่าฟุ่มเฟือย ไร้สาระ แต่สำหรับผมแล้ว มันคือความสุขอย่างนึงสำหรับชีวิตที่ประเทศอังกฤษทีเดียว ด้วยความตั้งใจว่าพอมีรองเท้าเยอะถึงจุดจุดนึง ก็จะเอามาโชว์ใน blog ตัวเอง ประกอบกับมีคน request มาตั้ง1คนแหนะ ถึงเค้าไม่ request ผมก็คิดว่าจะทำอยู่แล้วอ่ะครับ อิๆ

พูดถึงรองเท้าบาสแล้ว แหล่งที่มีจำหน่ายรอเท้าบาสเยอะๆ มีแบบให้เลือกเยอะๆ สำหรับผมแล้วมี2ที่ นั่นคือ อเมริกา และ ฮ่องกง 2ประเทศนี้คือสวรรค์สำหรับคนชอบเล่นบาสและชอบรองเท้าบาสจริงๆ เนื่องด้วยผมเรียนอยู่ที่อังกฤษ ไอ้จะไปหาซื้อของเท้าบาสที่มีขายตามร้านขายรองเท้าในอังกฤษ มันก็ไม่มีรุ่นน่าสนใจ แถมราคายังแพงกว่าเมืองไทย (ยกเว้นตอน sales) ที่พึ่งสำหรับผมก็มีที่นี่ที่เดียวเท่านั้น ebay.com อีเบย์เป็นเวปประมูลของ สินค้า หรืออะไรก็ได้คนเค้าซื้อ-ขายกัน รองเท้าบาสของผมทั้งหมดทุกคู่ที่นี่ก็มาจาก ebay นี่แหละครับ การจะประมูลของใน ebay นั้น ไม่ใช่ง่ายๆซะด้วย เนื่องจากเป็นที่ทราบกันดีว่า มีรองเท้าบาสของปลอมมากมายซึ่งผลิตและขายประเทศจีน และมีคนมากมายนำของเหล่านั้นมาประมูลขายใน ebay งานนี้ตาดีได้ตาร้ายเสีย ต้องอาศัยประสบการณ์ ความกล้า และราคา เป็นตัวประกอบการตัดสินใจ ผมอาจจะโชคดีก็ได้ รองเท้าบาสของผมทุกคู่ที่ได้มาจาก ebay ผมมั่นใจว่าเป็นของแท้ (รึป่าวหว่า???) แถมราคาที่ได้มาก็สมเหตุสมผลทุกคู่ บางคู่ถูกแบบไม่น่าเชื่อ บางคู่ต้องอดนอนเพื่อรอให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครมาประมูลแย่งเราไป(บ้าไปแล้วจริงๆ)

งั้นก็มาชมรองเท้ากันเลยดีกว่า รองเท้าที่ผมสะสม ผมเลือกที่จะสะสม LeBron series ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ทั้งความสวยงาม ความหายาก+มีค่า และที่สำคัญการที่มันออกมาอยู่แค่4รุ่น ในปัจจุบัน ไม่เหมือน Jordan ที่ตอนนี้ไปเข้าไป 22 รุ่น ถ้าจะสะสมต้องมีรองเท้าอย่างต่ำ 22คู่ ณ ปัจจุบัน

แต่ว่าตอนนี้ LeBron ผมก็ยังไม่ครบซะด้วยซิ ขาด LeBron II ไป ซึ่งตัวผมเองก็เคยมีรุ่นนี้อยู่เหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้ไปอยู่กับคนอื่นซะแล้วT_T แล้วตอนนี้มันก็ดันมาหายาก+แพง ซะด้วย ใน ebay ยังหาไม่ค่อยได้เลย แถมผมต้องรอ size และ สี ที่ถูกใจด้วย ถ้ามีโอกาสเจอสีที่ถูกใจ ราคาไม่แพงจนเกินไป ผมจะหามันมาครอบครองให้ได้ (บ้าไปแล้ว) งั้นผมจะ list รองเท้าที่ผมครอบครองอยู่ตอนนี้ ส่วนรูป ไปดูใน photo นะครับ

- zoom generation low (มันคือ LeBron 1 นะครับ สำหรับคนที่ไม่รู้)

- zoom generation (allstar wheat)

- LeBron III low

- LeBron III Allstar (คู่นี้หายากจริงๆ+นอนดึกเพื่อคู่นี้เลย)

- LeBron IV remix (playoff edition) คู่นี้ขายให้เฉพาะสมาชิกเวป nikebasketball.com

- Huarache 2k5 คู่นี้ได้มาถูกแบบไม่น่าเชื่อ

- Huarache 2k5 Laser LA map รุ่นเดียวกันกับคู้ข้างบน แต่มีลายแผนที่เมือง LA ที่ทำด้วยการยิง laser

ตอนนี้ขอเท่านี้ก่อน เนื่องจากปัญหาหลายๆด้าน เช่น ขนกลับเมืองไทย, ห้องนอนไม่พอเก็บแล้ว, รอรุ่นที่ชอบจริงๆ, หลายๆคนไซโคให้พอได้แล้ว  เฮ้อ.... เป็นไงครับ ความสุขของผม ไร้สาระ ฟุ่มเฟือย มั้ย อย่างน้อยผมก็ล้างจานเพื่อมันมาทุกคู่ ไม่ได้ขอเงินพ่อแม่มาซื้อเหมือนเมื่อก่อน นี่แหละครับคือปรัชญาของ soles collector คนนี้ เหอออๆๆๆ บ้าไปแล้วววว

วันนี้วันที่ 9 มิถุนายน วันนี้เมื่อ1ปีที่แล้ว ครอบครัวผมมาส่งที่สนามบิน ตอนนั้นด้วยการที่เป็นคนอยู่กับครอบครัวมาตลอดชีวิต 22 ปี อยู่บ้านเดียวกัน กินข้าวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด การที่ผมจะได้ออกจากบ้านมาเรียนที่อังกฤษ ช่างเป็นความท้าทายสำหรับชีวิตผมจริงๆ ผมยังจำได้ ตอนที่เดินเรื่องหาที่เรียน ขอวีซ่า จองตั๋วเครื่องบิน ผมยังคิดว่าเอายังไงก็ได้ให้ไปให้เร็วที่สุด อยากออกจากบ้าน โดยไม่ได้คิดถึงเวลาที่ผมจะได้อยู่กับครอบครัว บาส เพื่อนๆ น้องๆพี่ๆที่เล่นบาสด้วยกัน มันช่างเป็นความโง่+เศร้าในชีวิตผมจริงๆ ตอนนี้ผมอยากจะบอกทุกๆคนครับว่า "ผมรู้แล้วแหละ ว่ามันโหดร้ายแค่ไหน การที่ตื่นมาแล้วไม่มีกับข้าววางไว้อยู่ข้างล่าง ไม่มีรถขับไปเรียน ไม่ได้กลับบ้านมานอนที่พื้นบ้านเพื่อรอที่จะออกไปซ้อมบาส ไม่ได้ตื่น5โมงเย็นเพื่อไปเล่นบาสทุกๆวัน ไม่ได้มีคนทำกับข้าวไว้รอตอนเย็น ไม่มีคนคอยถามว่ากินข้าวรึยัง ทำไมกลับดึก วันนี้ไม่ให้ออกไปไหนนะ" วันนี้ผมมาอยู่อังกฤษได้ครบ 1 ปีพอดี (กลับบ้านไป1เดือน) อะไรๆก็เปลี่ยนไปแล้ว กลับไป ผมคงไม่มีเพื่อนๆกินเหล้าเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีฝีมือ+ความฟิตที่จะเล่นบาส แต่มันก็(อาจจะ)แลกมาด้วย หน้าที่การงานที่ดี สังคมที่กว้างขึ้น ชีวิตที่ได้เจออะไรมากขึ้น ความคิดที่เปลี่ยนไป แล้วมันจะคุ้มมั้ยนะ ถ้ามองแบบเด็กๆผมคงคิดว่าไม่คุ้ม แต่ถ้าผมพยายามฝืนมองแบบผู้ใหญ่ มันคงคุ้มค่าน่าดู ไม่น่าเชื่อจริงๆ วันนี้เมื่อ1ปีที่แล้ว ผมยังเป็นไอ้มะตูม พี่มะตูม น้องมะตูม การ์ดนอกเบอร์ 8 ของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ที่เล่นบาส ซ้อมบาสด้วยกัน มีฝีมือ มีความฟิตที่ผมพอใจ (ก็ไม่ได้เล่นเก่งอะไร) เป็นไอ้สาดดดมะตูมของเพื่อนๆในวงเหล้า ที่เวลานัดแล้วชอบมาช้า พกตังมากินเหล้า200 (เยอะแล้ว) ไปนั่งกินเหล้ากัน กินเบียร์ที่ถูกที่สุด น้ำแข็งฟรี แล้วก็มีเสียงแก้วแตก เก้าอี้แตก แล้วก็เสียงเพื่อนผมตะโกนให้วิ่งๆๆ พอมันซาแล้วก็กลับมานั่งกินกันต่อ นึกถึงแล้ว "ฮา" จริงๆ กลับไปคงไม่มีอีกแล้ว

1ปีที่อังกฤษ ผมได้เจออะไรมากมายพอสมควร ได้ไปเที่ยว ได้เรียนหนังสือ ได้ใช้ชีวิตแบบคนเดียวจริงๆ ได้รู้ว่าเหงาเป็นยังไง ได้รู้ว่าเบื่อเป็นยังไง ได้รู้ว่าอ่านหนังสือเป็นยังไง ได้รู้ว่าการเล่นบาสก็ไม่ได้สนุกเสมอไป ได้รู้ว่าผมรักและคิดถึงครอบครัวแค่ไหน รู้ว่าผมรักบาสแค่ไหน รู้ว่าผมรักเพื่อนแค่ไหน 1ปีนี้เหมือนกับทำให้ผมได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง ได้คิดอะไรๆที่ไม่เคยคิดที่เมืองไทย อยู่เมืองไทยวันๆ ตื่นขึ้นมามันก็มีอะไรให้ทำเยอะแยะ ไม่มีเวลามานั่งหน้าคอมเป็นวันๆเหมือนที่นี่ ไม่มีเวลามานั่งไม่มีอะไรทำเหมือนที่นี่

วันนี้ผมได้ออกจากบ้านมาครบ1ปีพอดี อยากบอกคุณพ่อ คุณแม่ และมาร์ก จัง ว่าผมรักเค้าแค่ไหน อยากบอกเค้าว่าขอบพระคุณจริงๆ ที่ทำให้ผมมาอยู่ที่นี่ ณ จุดนี้ เจอชีวิตแบบนี้ อยากบอกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ว่าผมรักบาส และเสียใจกับอะไรๆที่เคยผ่านมา ประสบการณ์การเล่นบาส 10กว่าปีของผม จริงๆแล้วมันก็ไม่ค่อยสวยงาม ไม่เคยได้แชมป์ใหญ่ๆเลย อยากกลับไปแก้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับชีวิตการเล่นบาสจริงๆ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆคงรู้ว่าอะไร

สุดท้ายนี้ 1 ปี ผมยังไม่สามารถพูดได้เหมือนกันว่า มันจะจบลงด้วย ปริญญา หรือว่า สูญเปล่า ผมก็ยังเป็นผมคนเดิม 1ปีที่ผ่านมายังไม่สามารถเปลี่ยนเรื่องเรียนของผมได้จริงๆ ไม่ตั้งใจเรียน ไม่ตั้งใจอ่านหนังสือ สมาธิสั้น เอาเป็นว่าผมจะทำอีก3เดือนที่เหลือให้ดีที่สุด เท่าที่ผมจะทำได้แล้วกัน

 

ไม่ได้ up space มี2เดือนเต็ม 2เดือนที่ผ่านมามีหลายๆเรื่องเข้ามาในชีวิต ครอบครัวมาเยี่ยม, อ่านหนังสือน้อยๆ, ทำข้อสอบไม่ได้ เฮ้อ..เหนื่อยจริงๆเหนื่อยทั้งกาย ทั้งใจ หลายคนอาจจะอยากรู้(คงมีบางคนหล่ะน่า)ว่าผมทำข้อสอบได้มั้ย สำหรับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เมืองไทยคงจะรู้คำตอบดี คำตอบเดิมๆที่ผมตอบเวลาสอบเสร็จแล้วไปซ้อมบาส สอบเสร็จแล้วไปกินเหล้า สำหรับคนที่ยังไม่รู้ คำตอบคือ"ไม่ได้ครับ"เหมือนทุกๆครั้ง ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา เรียนตรีมา4ปี โทอีกเกือบปี เท่าที่จำได้ ผมไม่เคยทำข้อสอบได้เลย อ่านหนังสือน้อย ทำข้อสอบไม่ได้ วนไปวนมาแบบนี้ มา4ปีกว่าๆแล้ว

หลังจากสอบเสร็จ คงมีเวลาว่างๆซัก1อาทิตย์ จัดการตังเอง เก็บห้อง ทำความสะอาดห้อง ไปเล่นบาส(คงต้องไปหาก่อน ไม่มีใครเล่นด้วย) เดินเที่ยว ซื้อรองเท้า(ที่มีเยอะอยู่แล้ว) นอนเยอะๆ พูดถึงเรื่องรองเท้าแล้ว ตอนนี้เริ่มรู้สึกผิด เพราะว่า3เดือนหลังนี่ ผมซื้อรองเท้ามาประมาณ8คู่แล้ว(จะเยอะไปไหน) บางคนอาจจะมองว่าผมไร้สาระ ไม่รู้จักเก็บเงิน ซื้อมาทำไมรองเท้าเยอะแยะ ผมก็ไม่รู้อ่ะครับ มันอาจจะเป็นเพราะ "ผมรักบาส" ก็ได้ ตอนอยู่ที่เมืองไทย การแสดงออกของผมที่มีต่อบาส คือการเล่นบาส ซ้อมบาสทุกวัน วันละหลายๆชั่วโมง แต่ตอนนี้อะไรๆก็เปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีคนเล่นบาสด้วย ไม่มีที่เล่น เล่นก็ไม่ค่อยสนุก การแสดงออกของผมก็ต้องเปลี่ยน มันเป็นเหมือนการระบายความเก็บกดที่ผมมีต่อบาส อีกอย่างที่นี่ผมก็ทำงานหาเงินมาซื้อรองเท้าด้วยตัวเอง ล้างจานที่นี่ รายได้ก็โอเคครับ พอจะซื้อรองเท้าได้อาทิตย์ละคู่(บ้าไปแล้ว) ถึงผมจะซื้อรองเท้าเยอะแต่ผมก็ไม่ได้ซื้อพร่ำเพรื่อนะครับ ซื้อเฉพาะคู่ที่อยากได้จริงๆ แล้วหายากๆจริงๆ แบบหาซื้อที่เมืองไทยไม่ได้ หรือหายาก ซื้อๆไปครับ เก็บไว้ ว่างๆก็เอามาใส่เดินไปเดินมาในห้องตัวเอง ช่างเป็นภาพที่รันทดยิ่งนัก แต่ก็ไม่ได้ไปหนักอะไรใคร ไม่ได้ไปขอเงินใครมาซื้อ ไม่ได้ขอตังพ่อแม่มาซื้อ จะหนักก็ตอนขนกลับเมืองไทยนี่แหละ เหอๆ

ตอนนี้ก็สอบเสร็จแล้ว สอบมาตั้งนาน ช่างเป็นช่วงสอบที่ยาวนานเหลือเกิน(เกือบเดือน) ทำก็ทำไม่ได้ หลังจากช่วงพักช่วงนี้ "project"ภาระใหญ่ รอผมอยู่ ถึงเวลาแล้วที่ซุปผมจะได้แก้แค้นผมซักที ทำไม่ดีกับเค้ามามาก ส่งงานห่วยๆ progressช้าๆ คำถามโง่ๆ ถึงเวลาของเค้าแล้ว จบไม่จบก็ขึ้นอยู่กับเค้าแล้วหล่ะ ปริญญาโท

สำหรับผมตอนนี้ สงครามยังไม่จบ มันกำลังจะเข้าจุดสำคัญ ช่วงสำคัญ ของปริญญาโทใบนี้แล้ว ผมอาจจะจบ1ปีที่อังกฤษ แบบมือเปล่า ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน หรืออาจจะจบ1ปี ด้วยปริญญา1ใบ แต่ตอนนี้ผมยอมรับเลยว่า ผมไม่สามารถประกันได้เลยว่า มันจะจบลงยังไง ตอนนี้ "สงครามยังไม่จบ...อย่าเพิ่งนับศพทหาร"ครับ